Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

just prfct 

VLUCHTIG ALS VLINDERS

HH ter Balkt Nederlands grootste dichter schreef het al: elektriciens zijn belangrijker dan dichters.

Dat vinden volgens hem zowel dichters als elektriciens.


In de loop van de jaren schreef ik een hele bak gedichten bij elkaar. 

Als stadsdichter, als huisdichter, als dichter zonder nevenfunctie. 

Het ene gedicht beter dan het andere, maar allemaal vluchtig als vlinders. 

Hieronder een kleine greep uit verschillende bundels (en hou de lamp in de gaten).

WIJSHEID

op een ijzig koude winterochtend zit hij daar stilletjes bij de achterdeur

een oude zwerfkat

in de berm gedumpt om dood te gaan van honger en ontbering

de smerige vacht vol klitten vergeven van teken en vlooien

het puntje van zijn roze tong steekt uit het tandeloze bekje

de oogleden zijn zo ontstoken dat hij je niet kan zien

hij sluipt schuw in de richting van je voet

alsof dat de heilige boeddha is

je weet dat hij

als je naar hem schopt weg zal vluchten voor altijd

en dat hij voorgoed zal blijven als je hem een beetje eten geeft

en een hoek om in te schuilen.

mooi meisje

was ik maar een mooi meisje dat goed kon zingen.

als ik dan moeder werd,

zouden mijn kinderen tegen hun vrienden en vriendinnen zeggen

‘mijn mama’ (korte stilte) ‘die is zangeres’


maar ik ben een vent, ook nog geen hele knappe.

als mijn kinderen op het schoolplein vertelden

‘mijn vader, die is leraar en ook dichter’

was dat voor hun niet direct reclame


het is een kwestie van verkeerde plaats en tijd

van zaad en eicel, hormonen en chromosomen;

ik maak er maar iets van en berust in de situatie

want ik ben niet het type voor zo’n soort operatie.


misschien is er op de lange duur nog perspectief:

ik denk dat ik maar mee ga doen

aan reïncarnatie.


uit: 'was ik maar een mooi meisje'

snippers

toen ik in planty zat

- het park rondde binnenstad van krakow-

zag ik een vrouw in een wolk

van zonlicht en stof

hé, dacht ik, hé!

is dat niet Wisława Szymborska

die snippers van haar verzameld werk

aan de duiven voert?

achter haar hakken

waggelde een klein stram hondje

dat waarschijnlijk Utopia heette

of de Filosofie


uit: Harde woorden

de hand van god

het stadscentrum is vol mensen ontspannen druk met shoppen

op deze stralende lentedag opgefrist door een speels briesje

maar bij de kruising van Keizersgracht en Emmasingel, waar twee hoge gebouwen

elkaar gezelschap houden huppelt de wind opgetogen rond

uit een zijstraat, de Vrijstraat, komt een zonnig blonde vrouw,

rijkelijk voorzien van winkeltassen en ze duwt ook nog een buggy

boven haar lange lenige benen draagt ze een allerzomerste jurk

pure zijde, roze met bloemmotief, klokvormig wijdvallend en kort

dan, als ze de hoek om slaat krijgt de springerige wind

de zoom van haar jurkje te pakken en gooit het met een zwaai hoog op

dit geeft een onbelemmerd zicht op haar tweelingmaan, haar omega,

haar perzikzachte billen wiegend in perfecte harmonie

het tafereel duurt maar een tel maar dat is lang genoeg om

mij te doen beseffen dat god bestaat en het goed voor heeft met de mensheid

zij vervolgt ongemakkelijk haar weg met één hand drukt ze haar jurk

stevig tegen zich aan, met de andere stuurt ze de buggy en zeult ze de tassen

zij ziet in het voorval duidelijk geen godsbewijs

voor haar is Eindhoven alleen een winderige stad


uit: '...maar het blijft Eindhoven' 

vruchtbare grond

nadat mijn ziel begonnen is

aan haar eindeloze pelgrimstocht

en mijn lichaam achterblijft

als een afgedankte plunjezak

als je mij begraven hebt

en je tranen hebt gedroogd

plant dan een boom in mij

waar straks de vogels kibbelen

om de veelkleurige vruchten

of plant een bloemenstruik

die ontelbare vlinders voedt

met nectar van vertedering

want ik ben geen stofje

dat tot stof moet wederkeren

ik wil vruchtbare grond zijn

voor liedjes en voor poëzie


gedicht Allerzielenviering

Jurassic Park

haar kleinzoon noemde het verzorgingshuis

laatst Jurassic Park

ze wist niet goed wat hij daarmee bedoelde

een film legde hij aarzelend uit over een eiland vol hele oude wezens

ze had niet doorgevraagd

want de wereld van de jeugd daar begreep ze niets meer van

hij had wel enigszins gelijk: een eiland is het

en iedereen hier is niet zomaar oud maar antiek afgedankt en opgedoekt

het leek ook film met al die luitjes die achter hun rollator sloften

in de rolstoel werden voortgeduwd of roerloos dutten in hun fauteuil

achter een kop koude koffie

haar dochter vond dat ze niet moest klagen

je hebt hier zorg en regelmaat

je eten wordt voor je gemaakt

er zijn volop activiteiten

je zit hier niet uit vrije wil

wees toch maar blij

wij hebben straks alleen

de participatiemaatschappij


uit: Code: oud

Kort lontje

met oud en nieuw in het vooruitzicht

wilde ik zoonlief graag demonstreren

hoe hij met vuurwerk om moest gaan

ik pakte een lege wijnfles uit de schuur

en vulde die tot aan de rand met zandbakkenzand

daarna zette ik er een vuurpijl in

en stak met een sigaret

het nogal korte lontje aan

met een vaart vloog de raket

luid sissend de hoogte in

en schampte nog net mijn zoon zijn kin

hij zette het meteen op een krijsen

heel de straat hing uit het raam

of er iemand werd aangerand

ook mijn ex ging luid tekeer

beschuldigde me van moord en doodslag

ik ging er maar niet tegenin

want dat heeft toch geen zin


uit: zakman

piemel op pad

als pelgrim trek je door de wijde wereld in een grauwe mantel op sandalen

om te boeten voor misstap of zonde en om aflaten of genade binnen te halen.

bij elke stad en ieder heiligdom krijg je –wel tegen betaling–

en deelnamebewijs dat je later bij behouden thuiskomst laat zien.

maar je wil ook een souvenir om op je kraag of mouw te spelden,

zodat iedereen meteen kan zien waar je zoal bent geweest.

er is een ruime keus aan speldjes in goud en zilver, tin en loodv

an Onze Lieve Heer, de maagd Maria ,heiligen, apostelen en martelaren.

maar je kunt ook iets pikanters kiezen!

wat dacht je van een vlammende flamoes 

of een gevleugelde piemel op pootjes

met een kroon en een bel aan zijn eikel?

waarom? ach ja waarom.

het bloed kruipt waar het niet kan gaan en je moet bij al die kommernis

toch ook een keertje kunnen lachen?

bij terugkeer in de keurige stad vanwaar je bent vertrokken,

gooi je zo’n tamelijk gênant ding gewoon weg in de gracht van kasteel of klooster.


uit: Het pauwenpootje en andere kostbaarheden

In 2016 schreef ik voor het Erfgoedhuis Eindhoven een bundel over een twintigtal van de tienduizenden voorwerpen die er tentoongesteld worden. In mijn ogen onbegrijpelijke dingen, die wachtten tot hun verhaal werd verteld. 

Dit is een pelgrimsinsigne.

Datering: omstreeks 1400 Vindplaats: gracht rond Klooster Mariënhage. Uit vroomheid of als boetedoening trokken veel mensen als pelgrim door Europa. Zij konden voor voedsel en onderdak gratis terecht bij kloosters op hun route. Dat niet iedereen vervuld was van vrome gedachten wordt duidelijk door de soms zeer pikante insignes die ze kochten. Ze waren te krijgen in goud, zilver, tin of lood (voor de armen)

Wie wat verliest die krijgt wat...

Het uit 840 takken bestaande kunstwerk Wood circle van Richard Long dreigde uit Eindhoven te verdwijnen. In 2012 stond het Van Abbe Museum stond op het punt om noodgedwongen deze installatie te verkopen. Reuring alom, actie voor behoud van het hout. Dankzij crowd funding en sponsoring kon het werk behouden blijven. Wood circle kon weer gedemonteerd veilig terug in het magazijn.

Wood circle – Richard Long

voor sommigen is het een karrenvrachtje sprokkelhout

voor in de open haard,

met kleine takken om het vuur op gang te brengen,

en stronken om knapperend de kilte te verdrijven.


anderen zien het als zuiver toonbeeld van kunst

waarin niet de materie telt maar het grensverleggende idee,

dat vragen oproept zonder er ooit een te beantwoorden.

misschien is het niet meer dan een verhaal:

hoe iemand zich duizend keer bukt,

iedere tak met zorg bekijkt want elk ervan 

moest passen in het grote beeld

en als Sisyfus zijn vondsten met zich mee torst.


of is het een gedicht van 480 gestamelde medeklinkers,

een ode aan wat ongemerkt verdwijnt

en daardoor zonder waarde lijkt,

zoals de dag van gisteren, een andere zomer, god en je eerste liefde?

in elk geval

is deze breekbare ordening van krommen geen cirkel 

die een einde markeert of iets omsluit

dit is het vluchtige gebaar waarmee ruimte en tijd, stof en idee

elkaar teder omarmen.


legolandje

levenslustig legolandje - gebaande wegen platte paden

lineair logistiek labyrint - blokkendozen ladekasten

vol verstopte mensenmassa’s en machinaal geroezemoes

arme rijke bodemplaat vol sporen van vreemd volk

blootgelegd of weggevaagd- moderne tijden andere noden

dus de beuk erin en heien maar en dan flink veel geel zand erover

grijze groene woekerpolis - molshoop in de plattelandse wei

met een rijke randversiering van water bos park en gazon

maar kost en baat nut en profijt stellen uiteindelijk paal en perk

lichtelaaie lampenkap - te vaak facegelifte ijdeltuit

praalt en pronkt en prijkt spiegelend gespiegeld in

etalageruit en regenplas fragiel als gloeilampenglas

kleine grote druktemaker die geschiedenis wil schrijven

hard roept nog harder werkt graag in de kijkerd loopt

en zich zelfverzekerd meet aan de groten en de sterken

gekke gulle geile stad met ballen brains en branie

altijd in de weer met duizend nieuwe dingen aan de slag

steeds druk met nieuwigheid - een zwier zwaai of ommekeer

jonge oude stuiterbal

geen jaar of dag krijgt hier gelijk - snel gedaan licht verleerd

veel verdiend gauw verteerd - rusteloosheid en verandering

is het enige dat hetzelfde blijft


Frits Magazine 2018

Illustratie: Jos Collignon

0