Shopping Cart
Your Cart is Empty
Quantity:
Subtotal
Taxes
Shipping
Total
There was an error with PayPalClick here to try again
CelebrateThank you for your business!You should be receiving an order confirmation from Paypal shortly.Exit Shopping Cart

VLUCHTIG ALS VLINDERS

In de loop van de jaren schrijf je een hele bak gedichten bij elkaar. De een beter dan de andere, maar allemaal vluchtig als vlinders. Hieronder een kleine greep uit verschillende bundels.

wijsheid

op een ijzig koude winterochtend

zit hij daar stilletjes bij de achterdeur

een oude zwerfkat

in de berm gedumpt om dood te gaan

van honger en ontbering


de smerige vacht vol klitten

vergeven van teken en vlooien

het puntje van zijn roze tong

steekt uit het tandeloze bekje

de oogleden zijn zo ontstoken

dat hij je niet kan zien


hij sluipt schuw in de richting van je voet

alsof dat de heilige boeddha is


je weet dat hij

als je naar hem schopt

weg zal vluchten voor altijd

en dat hij voorgoed zal blijven

als je hem een beetje eten geeft

en een hoek om in te schuilen

Ik ben een paragraaf. Klik éénmaal om je eigen content in te voeren. Je kunt het lettertype, de regelhoogte, kleur en nog veel meer aanpassen door een gedeelte te selecteren en een van de opties in de werkbalk te kiezen.

mooi meisje

was ik maar een mooi meisje

dat goed kon zingen.

als ik dan moeder werd,

zouden mijn kinderen

tegen hun vrienden en vriendinnen zeggen

‘mijn mama’ (korte stilte)

‘die is zangeres’


maar ik ben een vent,

ook nog geen hele knappe.

als mijn kinderen

op het schoolplein vertelden

‘mijn vader, die is leraar en ook dichter’

was dat voor hun niet direct reclame


het is een kwestie van verkeerde plaats en tijd

van zaad en eicel, hormonen en chromosomen;

ik maak er maar iets van

en berust in de situatie

want ik ben niet het type

voor zo’n soort operatie.


misschien is er op de lange duur nog perspectief:

ik denk dat ik maar mee ga doen

aan reïncarnatie.

snippers 

toen ik in planty zat

- het park rondde binnenstad van krakow-

zag ik een vrouw in een wolk

van zonlicht en stof


hé, dacht ik, hé!

is dat niet Wisława Szymborska

die snippers van haar verzameld werk

aan de duiven voert?


achter haar hakken

waggelde een klein stram hondje

dat waarschijnlijk Utopia heette

of de Filosofie


Uit: Harde woorden

Van 2010 tot 2013 was ik Stadsdichter van Eindhoven. Een erg leuke functie, volgens sommigen een erebaantje, maar vooral een intensieve leerschool in het schrijven en presenteren van gedichten.

Ik heb ervaren dat poëzie mensen kan verbinden, ontroeren, vermaken. Ook degenen die nooit een gedicht lezen, omdat ze menen dat het vaag en ingewikkeld is. Poëzie is een krachtige vorm van storytelling. Een goed gedicht is kernachtig, emotioneel geladen, verrassend van invalshoek en vorm.

verlichting

is niet de triomf

van kritisch rede

en filosofie

maar van het

technisch vernuft

in de hightech

industrie

Een stadsdichter wordt uitgenodigd door de meest uiteenlopende groepen: café, boekhandel, bibliotheek, harmoniegezelschap, podia, bedrijven, scholen en zelfs een voetbalclub. Het is een uitdaging om steeds te zoeken naar actuele thema's en een vorm die past bij de situatie. Uiteraard met behoud van een eigen stijl en kwaliteit.

waar

zou je zijn

vrijheid?

waar

zou je zijn

zonder

licht?

Tijdens mijn stadsdichterschap verzorgde ik tientallen optredens, bij voorkeur in combinatie met muziek. Ik schreef in opdracht maar ook op eigen initiatief en publiceerde ruim twee jaar gedichten in de stadsglossy Frits. Bij begraafplaats Oude Toren werden vier denkstenen geplaatst met teksten van mijn hand.

Aan het eind van mijn stadsdichterschap in 2013 verscheen de overzichtsbundel: ...maar het blijft Eindhoven.

de hand van god

het stadscentrum is vol mensen

ontspannen druk met shoppen

op deze stralende lentedag

opgefrist door een speels briesje


maar bij de kruising van Keizersgracht

en Emmasingel, waar twee hoge gebouwen

elkaar gezelschap houden

huppelt de wind opgetogen rond


uit een zijstraat, de Vrijstraat,

komt een zonnig blonde vrouw,

rijkelijk voorzien van winkeltassen

en ze duwt ook nog een buggy


boven haar lange lenige benen

draagt ze een allerzomerste jurk

pure zijde, roze met bloemmotief

klokvormig wijdvallend en kort


dan, als ze de hoek om slaat

krijgt de springerige wind

de zoom van haar jurkje te pakken

en gooit het met een zwaai hoog op


dit geeft een onbelemmerd zicht

op haar tweelingmaan, haar omega,

haar perzikzachte billen

wiegend in perfecte harmonie


het tafereel duurt maar een tel

maar dat is lang genoeg om

mij te doen beseffen dat god bestaat

en het goed voor heeft met de mensheid


zij vervolgt ongemakkelijk haar weg

met één hand drukt ze haar jurk

stevig tegen zich aan, met de andere

stuurt ze de buggy en zeult ze de tassen


zij ziet in het voorval

duidelijk geen godsbewijs

voor haar is Eindhoven

alleen een winderige stad

 legolandje

levenslustig legolandje

gebaande wegen platte paden

lineair logistiek labyrint

blokkendozen ladekasten

vol verstopte mensenmassa’s

en machinaal geroezemoes


grijze groene woekerpolis

molshoop in de plattelandse wei

met een rijke randversiering

van water bos park en gazon

maar kost en baat nut en profijt

stellen uiteindelijk paal en perk


lichtelaaie lampenkap

te vaak facegelifte ijdeltuit

praalt en pronkt en prijkt

spiegelend gespiegeld in

etalageruit en regenplas

fragiel als gloeilampenglas


kleine grote druktemaker

die geschiedenis wil schrijven

hard roept nog harder werkt

graag in de kijkerd loopt

en zich zelfverzekerd meet

aan de groten en de sterken


gekke gulle geile stad

met ballen brains en branie

altijd in de weer met duizend

nieuwe dingen aan de slag

steeds druk met nieuwigheid

een zwier zwaai of ommekeer


jonge oude stuiterbal

geen jaar of dag krijgt hier gelijk

snel gedaan licht verleerd

veel verdiend gauw verteerd

rusteloosheid en verandering

is het enige dat hetzelfde blijft

ALLERZIELEN

Tussen 2012 en 2016 nam ik verschillende keren mee aan de Allerzielen-viering die georganiseerd werd door Doeat. Bijzondere avonden, soms in storm en regen, andere keren rustig en ingetogen. Wandelend tussen de grafstenen wordt het thema dooe al gauw actueel. Bij de Oude Toren zijn vier stenen in de vloer gemetseld met de belangrijkste woorden uit een van mijn gedichten.

je komt


na negen maanden binnen

lekker warm donker stil

je was liever daar gebleven

maar moet eruit zonder pardon

daaraan helpt geen moederlief

met een welgemeende gil

word je het echte leven in geduwd

er is niets tegen te beginnen


je bent


de eerste tijd ben je een hummel

mummelend kruip je op de grond

probeert te grijpen en begrijpen

je groeit op met streken en stuipen

gaat naar school krijgt een baantje

een relatie en kinderen misschien

en voor je het goed en wel beseft

strompel je met een rollator rond


je gaat


dan komt onvermijdelijk het einde

vaak anders dan je had gedacht

eerder of misschien wel later

dan je vreesde of had gehoopt

je lijf keert naar de aarde terug

rust daar lang en niet echt zacht

en je ziel -als die bestaat- vertrekt

zonder doel of bestemming

voorgoed op een eindeloze reis


je blijft


de spulletjes die je had vergaard

raken op drift verdeeld verspreid

je nalatenschap lost langzaam op

in de golven van de tijd

maar verdwijnen doe je niet

je blijft in hoofd en hart

van vrienden en geliefden

en hun herinnering slijt

langzamer dan graniet

vruchtbare grond 

nadat mijn ziel begonnen is

aan haar eindeloze pelgrimstocht

en mijn lichaam achterblijft

als een afgedankte plunjezak


als je mij begraven hebt

en je tranen hebt gedroogd

plant dan een boom in mij

waar straks de vogels kibbelen

om de veelkleurige vruchten

of plant een bloemenstruik

die ontelbare vlinders voedt

met nectar van vertedering


want ik ben geen stofje

dat tot stof moet wederkeren

ik wil vruchtbare grond zijn

voor liedjes en voor poëzie

HUISDICHTER VITALIS 2013 - 2016 

Van 2013 tot 2016 was ik huisdichter bij Zorggroep Vitalis. In eerste instantie in Peppelrode, Wilgenhof en Vonderhof, later vooral in Wilgenhof. Activiteiten: Samen gedichten schrijven, schrijven over de verhalen en beleving van het ouder worden, vooral veel luisteren en in gesprek zijn. Samen met bewoners publiceerde ik boekjes met hun gedichten en oorlogsherinneringen. En natuurlijk het mee organiseren en uitvoeren van Gedichtendag en andere bijeenkomsten. 

Jurassic Park

haar kleinzoon noemde

het verzorgingshuis

laatst Jurassic Park

ze wist niet goed

wat hij daarmee bedoelde

een film legde hij aarzelend uit

over een eiland vol hele oude wezens

ze had niet doorgevraagd

want de wereld van de jeugd

daar begreep ze niets meer van


hij had wel enigszins gelijk

een eiland is het

en iedereen hier is niet zomaar oud

maar antiek afgedankt en opgedoekt

het leek ook film met al die luitjes

die achter hun rollator sloften

in de rolstoel werden voortgeduwd

of roerloos dutten in hun fauteuil

achter een kop koude koffie


haar dochter vond dat ze niet moest klagen

je hebt hier zorg en regelmaat

je eten wordt voor je gemaakt

er zijn volop activiteiten

je zit hier niet uit vrije wil

wees toch maar blij

wij hebben straks alleen

de participatiemaatschappij

Ouwe botjes 

ze doen het nog

die ouwe botjes

de pezen en de spieren.


het gaat allesbehalve

zeker, vlot en soepel

‘t is meer zwalken dan zwieren.


je ziet ons zwoegen

ruikt dat we zweten

hoort onze adem gieren.


we sloven ons vol ijver uit

op loopband en fiets

om de fysio te plezieren.

ZAKMAN

In 2016 verscheen de bundel ZAKMAN,leven en lijden van een loezer.

In een reeks prikkelende gedichten wordt het wel en (vooral) wee beschreven van een man die geen groot talent heeft voor geluk en succes. Reden waarom hij soms onzichtbaar zou willen zijn. De bundel volgt losjes de levensloop en relaties van de (fictieve) hoofdpersoon. Met markant lelijke illustraties van de auteur!

Jammer maar helaas, ondanks de ontegenzeglijke originaliteit en positieve reacties bij de lezers, werd het geen succes...

met oud en nieuw in het vooruitzicht

wilde ik zoonlief graag demonstreren

hoe hij met vuurwerk om moest gaan


ik pakte een lege wijnfles uit de schuur

en vulde die tot aan de rand met zandbakkenzand


daarna zette ik er een vuurpijl in

en stak met een sigaret

het nogal korte lontje aan


met een vaart vloog de raket

luid sissend de hoogte in

en schampte nog net mijn zoon zijn kin


hij zette het meteen op een krijsen

heel de straat hing uit het raam

of er iemand werd aangerand


ook mijn ex ging luid tekeer

beschuldigde me van moord en doodslag

ik ging er maar niet tegenin

want dat heeft toch geen zin

ERFGOEDVERHALEN

In 2016 schreef ik voor het Erfgoedhuis Eindhoven een bundel over een twintigtal van de tienduizenden voorwerpen die er tentoongesteld worden. In mijn ogen onbegrijpelijke dingen, die wachtten tot hun verhaal werd verteld. De bundel kreeg de titel ´Het pauwenpootje en andere kostbaarheden´

PelgrimsinsigneDatering: omstreeks 1400 Vindplaats: gracht rond Klooster Mariënhage

Uit vroomheid of als boetedoening trokken veel mensen als pelgrim door Europa. Zij konden voor voedsel en onderdak gratis terecht bij kloosters op hun route. Dat niet iedereen vervuld was van vrome gedachten wordt duidelijk door de soms zeer pikante insignes die ze kochten.

Ze waren te krijgen in goud, zilver, tin of lood (voor de armen)

Piemel op pad

als pelgrim trek je door de wijde wereld

in een grauwe mantel op sandalen

om te boeten voor misstap of zonde

en om aflaten of genade binnen te halen.


bij elke stad en ieder heiligdom

krijg je –wel tegen betaling–

en deelnamebewijs dat je later

bij behouden thuiskomst laat zien.


maar je wil ook een souvenir

om op je kraag of mouw te spelden,

zodat iedereen meteen kan zien

waar je zoal bent geweest.


er is een ruime keus aan speldjes

in goud en zilver, tin en loodv

an Onze Lieve Heer, de maagd Maria

,heiligen, apostelen en martelaren.


maar je kunt ook iets pikanters kiezen!

wat dacht je van een vlammende flamoes

of een gevleugelde piemel op pootjes

met een kroon en een bel aan zijn eikel?


waarom? ach ja waarom.

het bloed kruipt waar het niet kan gaan

en je moet bij al die kommernis

toch ook een keertje kunnen lachen?


bij terugkeer in de keurige stad

vanwaar je bent vertrokken,

gooi je zo’n tamelijk gênant ding

gewoon weg in de gracht van kasteel of klooster.

De jonkheer en de nonnen

Jan III de jongeheer

van Helmond

ging hoog te paard

zijn landen rond

en waar hij kwam

zaaide hij zijn zaad

waarvoor hij thuis

geen potgrond vond


met zijn fluwelen bikker

bewerkte hij met list en

lust de geurige aarde

onder welig struikgewas

hij schoffelde schampelde

schapperde en braakte

in maagdelijke grond

vol muizenoor en suikerij


in negen potten

pookte hij zijn planthout

zijn boontjes botten uit

tot vijftien dikke peulen

ook aan de adellijke nonnen

van de Hooydonkse priorij

schonk hij de vruchten

van zijn heerlijk lid


de heilige zusters

bruiden van de Heer

Heylwig en Hillegonda

werden draagsters

van zijn verboden vrucht

en hoedsters van zijn zonde

0